Reisverslag Bosnie, dag 1
Vrijdag 3 mei, de dag begon al vroeg want de taxichauffeur besloot mij om 03:50 uur 
al te bellen dat ie er met 5 minuten zou zijn.
Huh, wat, echt niet.. ik lig te slapen…. of ik mijn boeking dan wel goed had ingevuld… maar ik wist 100% zeker dat dat goed gegaan moest zijn.
Uiteindelijk zag de taxichauffeur dat ie idd de rit van 15.00 had aangeklikt om te bellen. Whoops… nou ja.. kan gebeuren 
Na gelukkig nog wel wat geslapen te hebben begonnen aan koffer inpakken.. wat neem je mee naar een land waar t de ene dag kan sneeuwen en de andere dag 30 graden kan zijn? Dus maar een beetje van alles wat ingepakt.
Wel een beetje last van zenuwen hoor.. 1e tripje alleen op reis….
Om 15.00 uur stond de taxi dan ook netjes voor de deur. Ben afgezet op Schiphol en daar begon de reis.
Vlucht 1 van Schiphol naar Wenen en vlucht 2 van Wenen naar Sarajevo.
Vlucht 1 verliep super gladjes. Op tijd vertrokken om 17.40 uur , direct vanaf de baan naast de gates dus t opstijgen werd niet eerst nog een kwartier taxien gelukkig.
19.30 geland in Wenen. Even zoeken wel waar ik heen moest maar alles stond prima netjes aangegeven. Op de Foodcorner even een maaltje gegeten, want kreeg inmiddels toch wel trek. Probeerde met creditcard te betalen maar die weigerde, of ik deed t verkeerd.. dus kon uiteindelijk alsnog probleemloos pinnen met mijn bankpas.
22.05 vertrok vlucht 2 vanuit Wenen naar Sarajevo. Hier werd t wel even spannend. Ik zat aan t raam op stoel 4F… en toen kwam er een stel meiden: ik zit op 4F… uh.. okay… stewardess stond er direct al bij.. boardingpassen bekijken. Ik zat prima. De dames moest rij 14 hebben. Oepsie.. foutje moet kunnen.
De vlucht zat volgeboekt! Iedereen met handbagagekoffertjes, wat natuurlijk never nooit ging passen. Ik had al bericht gehad van Austrian Airlines dat ze dringend verzochten om handbagage koffers op voorhand in te checken, dus ik had mijne thuisgelaten en alles in mijn grote Samsonite koffer gedaan. Anyway… de crew had er nog een werkje aan om al die koffertjes te stallen, met uiteindelijk alsnog een deel in t ruim.
Hierdoor vertrokken we wel iets later dan gepland en moesten we voor het opstijgen ook even wachten tot er een gaatje viel tussen de nonstop opstijgende én landende vliegtuigen op dezelfde baan. Echt bizar hoe vlot dat achter elkaar doorgaat. Sta daar toch altijd weer verbaasd van.
Laatste vluchtje was uiteindelijk maar een klein uurtje. Om 23.20 ongeveer landden we op Sarajevo.
En ook daar prima de bordjes te volgen, paspoortcontrole door en koffer opgehaald. Direct daarna kwam ik in de aankomsthal waar Dalida mij met een familielid al stond op te wachten. Zwaaien, dikke knuffels, blije gezichten… daar ben ik dan eindelijk!!!
Omdat het al zo laat was hebben Dalida en haar familielid mij afgezet bij het hotel. Ik verblijf in Hotel Old Town, zoals de naam al doet vermoeden, in het oude centrum van Sarajevo.
Vandaag gaat Dalida mij een tour geven door de omgeving, langs het familiehuis en de shelter en vanmiddag een late lunch in Sarajevo.
Zondag en maandag zullen we naar de shelter gaan en advies was: neem kleding mee die vies mag worden..
Dus… so far dag 1 van mijn trip. Wordt vervolgd….
Reisverslag Bosnie, dag 2
Na een nacht goed slapen in een verrassend fijn bed ben ik de dag gestart met een frisse douche en een ontbijtje in het hotel. Ontbijt in Hotel Old Town is prima geregeld, het is geen groot buffet, maar in principe wel voor ieder wat wils aan eten of drinken.
Om 11.00 kwam Dalida mij ophalen. We zijn eerst naar de vaste koffiezaak van Dalida gereden waar ze regelmatig komt. Een combinatie van tankstation/wasstraat/supermarkt/koffiezaak. Daar even rustig onder het genot van wat drinken bij zitten kletsen.
Om 13.30 werden we weer opgehaald om naar de shelter te rijden, waar we Meliha zouden ophalen. We zijn even kort binnen geweest waar we wat foto’s hebben kunnen maken. Alle honden waren reeds verzorgd en in de kennels, dus alleen Cookie en Sivka liepen los op het terrein.
Het terrein heeft grote potentie om uitgebouwd te worden en nieuwe kennels te plaatsen.
Dit zal ook nodig gaan zijn, want op dit moment leven er ca 70 honden in de shelter, ca 30 in het familiehuis en nog een flink aantal verdeeld over diverse opvangplekken bij kennissen en op dezelfde plek als waar Garavi woont.
Dalida zou graag alle dieren uit het familiehuis ook naar de shelter verplaatsen zodat Meliha niet steeds alle dagen op 2 plekken de dieren hoeft te verzorgen en er niet met tig zakken voer per dag gesleept hoeven te worden.
Maar hiervoor zal een financieel plan moeten komen hoe de uitbreiding met kennels het beste gerealiseerd kan worden.
Vanuit de shelter zijn we met Meliha naar het familiehuis gereden om haar daar af te zetten en zijn Dalida en ik terug naar Sarajevo gereden.
Onderweg belde Dayony nog in via Whatsapp en hebben we even kort met zn drietjes een videobelgesprek gehad.
Eenmaal in Sarajevo zijn we heerlijk gaan lunchen bij Vapiano. Een heerlijke pastaschotel met kip en champgnons. Aanrader!! Het nieuwe gedeelte van Sarajevo bestaat uit grote gebouwen waarin hotels gevestigd zijn en grote winkelcentrums.
Een groot contrast met het oude centrum waar ik verblijf waar je de Oostenrijkse en Ottomaanse invloeden duidelijk nog kan terug zien.
Na de inmiddels late lunch zijn we nog even een rondje door de 2 grote winkelcentra gelopen, en zijn we op ons gemakje langs de hoofdweg teruggelopen richting het oude centrum. Langs deze route staan vele politieke gebouwen, waar Dalida mij als echte stadsgids van alles over kon vertellen. Sarajevo heeft een hele politieke geschiedenis, dus daar valt heel veel over te vertellen.
In het oude centrum doen de kneuterige en gezellige souvenirwinkeltjes niet onder voor elkaar. Prachtige spulletjes, handgemaakt, lokale snuisterijen, je waant je echt op vakantie in een toeristisch plaatsje.
Na nog even wat gedronken te hebben in een leuk modern Italiaans tentje vlak bij mijn hotel was het ondertussen tegen 19.00 uur en begon bij ons allebei de vermoeidheid wel toe te slaan.
Gezien de late lunch was avondeten niet nodig, want we zaten nog tjokkievol. Dalida heeft wel 3 x gevraagd of ik echt oke was met alleen in het hotel zijn, want ze vond het vervelend om mij al zo vroeg op de avond alleen achter te laten. Maar na een toch wel vermoeiende dag was dat voor mij helemaal prima en hebben we afscheid genomen met de afspraak dat ze mij in de ochtend om 9.30 uur zou komen halen. Dan gaan we echt een volle ochtend in de shelter met de honden aan de slag dus dan hoop ik veel foto’s en filmmateriaal te kunnen maken.
Na nog even een filmpje te hebben gekeken op de hotelkamer ben ik op tijd gaan slapen.
En dat was alweer dag 2 van de trip. Wordt vervolgd….
Reisverslag Bosnie, dag 3
Vandaag was het dan eindelijk zover. We zouden de shelter gaan bezoeken en echt de honden in groepjes ook gaan zien. Veel fotomomenten dus gepland!
De dag begon met een snelle douche en een prima ontbijtje in het hotel. Hup oude kleren aan en om 9.30 werd ik opgehaald door Dalida. Op weg naar de shelter.
Dalida had nog even 2 mooie foto’s gemaakt van de omgeving rondom het hotel. Straatjes waar s avonds allemaal cafe’s en barretjes hun terrassen uitgestald hebben staan. Met veel goeie jaren 80/90 muziek, dus s avonds in de hotelkamer heb ik er een gezellig muziekje bij. Het gaat hier tot een uurtje of 23.00 door, zaterdagavond was het iets langer, dus de nachtrust heeft er niet onder geleden.
Oke… terug naar de shelter… de honden worden allemaal in kleine ploegjes uit de hokken gelaten omdat ze niet allemaal samen kunnen.
Ik heb dan ook geprobeerd er zoveel mogelijk op foto te zetten. Sommigen waren onmogelijk om op foto te krijgen. Of ze waren zo bang dat ze binnen in het hok bleven. Anderen renden zo vaak als ongeleid projectiel voorbij dat het niet lukte om daarop scherp te stellen.
Noel bijvoorbeeld, schat van een hond, echt fantastisch hoe hij dankzij goede zorgen van bijna dood naar een gezonde hond is getransformeerd. Hij is alleen niet gewend aan mensen anders dan Meliha en kwam helaas ook niet buiten. Hem heb ik helaas ook niet op foto kunnen krijgen.
Het was echt super om te zien en ervaren dat veel van de honden totaal niet onder de indruk waren van mijn aanwezigheid. Natuurlijk is het anders als ik ze zou verzorgen en in/uit de hokken zou moeten laten, maar voor de trauma’s die de meeste honden hebben moeten doorstaan vond ik ze allemaal verrassend nieuwsgierig en sociaal naar mij toe.
Nadat alle honden voer en water en hun buitenspeelmomentje hebben gehad zijn we naar het familiehuis gereden om Meliha af te zetten en ook daar nog wat foto’s te maken van de dieren. Helaas was mijn telefoon inmiddels leeg en was ook de powerbank al leeggetrokken en vergeten bij te laden, dus Dalida heeft daar nog wat foto’s gemaakt.
Meliha ging in het familiehuis verder aan de slag en wij zijn even kort naar de flat van Dalida’s opa en oma gegaan om ons op te frissen. Daar ook even kort Dalida’s tante en grootouders ontmoet en gezien waar Dalida woont, want die woont bij haar grootouders in.
Hierna zijn we terug naar Sarajevo gereden voor opnieuw een late lunch. Vandaag stond er een Sandwich Wrap met kip op de kaart bij Cordova, een prima tent op de rand van nieuw en oud Sarajevo.
Hierna zijn we rustig terug gelopen richting het oude centrum waar mijn hotel zich bevindt, langs een van de iconische monumenten, de eternal flame, het oneindige vuur.
Het begon inmiddels ook al wat later te worden en op zondag sluiten veel winkels eerder, dus een rondje winkelen kwam er daardoor niet van. Na nog een drankje bij een van de meest luxe hotels in de wijk buiten op het terras heeft Dalida mij rond 20.00 uur afgezet bij het hotel zodat we beide nog even wat rust konden pakken.
Gezien de erg late lunch is avondeten ook vanavond verder niet noodzakelijk en zat ik nog aardig vol daarvan.
Zulke dagen zijn toch altijd wel erg vermoeiend door de vele indrukken. Dus ik ben op tijd gaan slapen om op te laden voor nog een dag in de shelter, en tevens alweer de laatste volle dag in Sarajevo…
Reisverslag Bosnie, dag 4
Jeetje wat vliegen de dagen om. Alweer de laatste volle dag voordat ik weer naar huis vlieg.
Dalida kwam mij wat later ophalen. Plan was 10.30, maar omdat ze een afspraak bij de bank tussendoor moest afhandelen werd dat 11.30. We waren daardoor ook wat later in de shelter dan gepland.
Ik was lucky dat ik een mooie foto van Lucky kon maken, en ook dat Noel zich even buiten liet zien. Lucky beweegt zich wat vrijer in de shelter dan Noel maar beide honden dragen duidelijk de trauma’s nog met zich mee en zijn niet heel blij met mensen in hun buurt.
Ook had ik de enorme eer om de grote beren van de shelter te mogen borstelen. De grote fluffy honden zijn echt ontzettend leuk en sociaal en daardoor ook goed te borstelen. Ze genieten er zichtbaar van.
Ook de minifloofs kwamen daarna nog even voorbij, waar bijvoorbeeld Bess en Mrvica nog wat geborsteld konden worden.
Helaas was de tijd in de shelter niet zo heel lang, omdat we vrij laat aan kwamen, maar desondanks heb ik echt ontzettend genoten van de fijne momenten met de dieren en natuurlijk met Meliha en Dalida 
Na de shelter zijn Dalida en ik terug naar Sarajevo gebracht waar we een late lunch hebben gegeten in een van de nieuwere shoppingmalls. Van daaruit is het ongeveer een half uur lopen naar mijn hotel, maar we zijn met een touristische route teruggelopen waardoor ik een aantal schitterende gebouwen op foto heb kunnen zetten.
Sarajevo heeft zoveel prachtige architectuur te bieden, maar ook de oorlog heeft zn sporen achtergelaten. En daarnaast zijn de politieke spanningen voor de lokale bevolking voelbaar. Als toerist krijg je daar gelukkig niet zoveel van mee.
Maar dit was alweer mijn laatste volle dag in Sarajevo. Ontzettend jammer dat ik alweer moet gaan, maar ik heb besloten ook snel weer terug te keren.
En dan vlieg ik vandaag weer terug naar huis. Dalida haalt mij om 11.00 op bij het hotel, waar ik dan ook uit moet checken. Dan gaan we nog wat drinken, om om 12.45 richting vliegveld te vertrekken want om 14.45 vlieg ik weer terug naar Schiphol met een vrij lange tussenstop in Wenen. Ready for take off….
Wat een geweldige dagen waren dit. En ja.. afscheid is lastig.. en ik gun elke hond zijn/haar gouden mandje, maar met de wetenschap dat ik zeker vaker wil komen, is het eigenlijk geen afscheid maar een ’tot later’.
En als laatste nog even wat sight-seeing foto’s van de prachtige stad Sarajevo:
